En dat was nummer 4

Eén dag voor de zwangerschapstest…

Dat zal me leren. Uit zelfbescherming hoopte ik nergens op, zodat het alleen maar mee kan vallen. Alleen deze keer leek en voelde het allemaal anders en was ik vol hoop; alleen ben ik nu keihard van m’n wolk gevallen. Volgende keer maar weer even met beide beentjes op de grond blijven. Voor nu wil ik eigenlijk onder een deken kruipen en daar de komende week blijven. Maar dat is niet helemaal eerlijk ten op zichte van m’n gezin.

Maar op dit moment is niks eerlijk (althans zo voelt het).

Na vier terugplaatsingen, zonder resultaat, ben ik boos, teleurgesteld en verdrietig. Ik drink niet, ik rook niet, ik let op wat ik eet, ik sport, ik slik mama-multi-vitamines. M’n hele agenda is geplanned rondom m’n hormoon-injecties en ik vermijd stress. Wat moet ik in godesnaam nog meer doen om het te laten slagen?! Ik twijfel aan mezelf. Heb ik toch iets gedaan, wat ik niet had mogen doen? Of iets gegeten wat ik niet mocht eten? Is dit m’n straf voor iets dat ik ooit gedaan heb? Ja zo gaat het echt in m’n kop.

Voordat ik er echt in geloof en kan accepteren dat ik toch echt alles gedaan heb om het ‘te laten slagen’ (én in m’n achterhoofd houd dat de kans op zwangerschap tussen de 20 tot 25% ligt (dus 1 op 4 of 5)) gaat ook weer even een tijd duren. Zoals altijd moet ik het een plekje geven. Maar ik laat me wel eerst altijd even gaan; thuis lekker de dramaqueen uithangen en lekker zelfmedelijden hebben. En janken tot ik geen traan meer over heb. En misschien shoppen. Shoppen helpt ook altijd tegen verdriet (alleen niet voor m’n rekening…)

Mensen in m’n directe omgeving die ervan weten zullen zeggen: ‘het had nu niet zo mogen zijn’ of ‘volgende keer beter’. Allemaal goedbedoelde adviezen, maar ik heb er nu even niks aan. Het enige waar ik nu wat aan heb is m’n lieve gezin. M’n kleine prinses is echt het levende bewijs dat er IVF-wonders bestaan, dus kans is groot dat wanneer ik haar straks zie dat ik sowieso weer helemaal happy ben én weer een sprankje hoop krijg voor een volgende poging.

En hoe nu verder? Wanneer de rust is wedergekeerd, dan gaan we het weer proberen. We hebben er nog twee (in één rietje) in cryo, maar mochten ze het ontdooi-proces overleven dan plaatsen ze er alsnog maar één, want ik ben jonger dan 35 jaar. Ik snap het wel, maar ook weer niet. Want zo’n embryo is zo kostbaar; dat doe je toch niet zomaar weg? Hoe dan ook; voor nu rusten en verwerken en wanneer we er weer klaar voor zijn hopende dat de kansberekening van 1 op 5 klopt.

Maar nu eerst thuis m’n kop helemaal leegjanken.

Little miss IVF

Wachtweken

Killing.

Wachtweken zijn de twee weken vanaf de terugplaatsing tot aan het moment dat je een zwangerschapstest (of een bloedtest) mag (laten) doen. En dan lijken twee weken ineene erg lang. Men zegt dat je gewoon de dingen moet doen die je altijd doet, maar dat is in de praktijk toch anders. Ik ben me er van bewust dat ik ‘precious cargo’ in me draag, dus in mijn geval ben ik bijvoorbeeld wel voorzichtiger. Ik weet dat ik een terugplaatsing heb gehad; dus daar ben ik zuinig op. Lukt het deze keer namelijk niet, dan heeft dat gevolgen in IVF-wereld. Als je geluk hebt gehad, dan heb je misschien nog embryo’s in cryo-preservatie, maar het kan ook zo zijn dat je weer van vooraf aan kan beginnen. Als dat tenminste nog een optie is. Natuurlijk wil je niet doom-denken en het allemaal positief bekijken, maar ook dat lukt niet altijd. Ik sta vrij positief in het leven, maar ook mijn glas is wel eens half leeg.

Maar goed terug naar de wachtweken; iedereen beleeft ze anders. Ik denk dat als wetenschappelijk bewezen was dat je twee weken lang op je kop had gestaan dat dat zou helpen, dat er een hoop stellen dat zouden doen. Ik durf bijvoorbeeld (nog) niet te zwemmen. Bang dat m’n embryo eruit zwemt (wat natuurlijk de grootste onzin is), maar toch voel ik me er niet prettig bij. Verder is er een hoop informatie te vinden op internet over de periode na de terugplaatsing, en een hoop spreekt elkaar ook tegen. Dus voor m’n eigen gemoedsrust, en na het meemaken van 8 keer wachtweken, doe ik in die periode erna datgene waarbij ik me prettig voel. Datgene waar ik achter sta. En het helpt dat m’n man achter me staat. Hij is het niet altijd met me eens (hij lachtte me uit toen ik zei dat ik niet durfte te zwemmen), maar ook hij wilt dat ik me prettig voel. Egoistisch?! Ja misschien wel, maar dat mag best. Maar zoals ik zei: iedereen beleeft het anders.

Ik heb er nu anderhalve week op zitten (waarvan een aantal dagen in het ziekenhuis, maar dat bewaar ik voor een andere blog). Nog 3 nachtjes slapen en dan is het woensdag 5 oktober en mag ik bloed laten prikken. Elke dag dat ik nu niet ongesteld word, is weer één dag dichterbij, en het wordt alleen maar spannender… Zoals ik al zei: killing…

Little miss IVF

Wel of geen blog?!

De kogel is door de kerk. Ik heb lang zitten wikken en wegen of ik een blog wilde starten. Ik wil m’n verhaal kwijt, maar zit iemand wel op zo’n über emo-blog te wachten?! In eerste instantie doe ik het voor mezelf; ik moet immer’s mijn ei(-cellen – sorry flauwe woordspeling) kwijt, maar dan kan ik toch net zo goed een dagboek bijhouden? Aan de andere kant, dit medium bestaat anno nu en ik kan m’n ervaringen dan net zo goed delen. Dus ja dan vanaf nu maar een blog!

Ik heb er wel bewust voor gekozen om de blog onder ‘Little miss IVF’ te schrijven; onvruchtbaarheid is en blijft een gevoelig onderwerp. Door onder deze pseudoniem te schrijven, weet ik ook dat ik wat vrijer ben in mijn schrijven en hoef ik dus ook geen blad voor de mond nemen op een aantal onderwerpen. Nu weet ik ook dat – als je een beetje handig bent – men kan achterhalen wie iemand is online. Maar ik hoop dat je op dat vlak mijn ‘privacy’ respecteert, maar als je persé wilt weten wie ik ben, stuur dan een e-mailtje.

Maar even een beetje achtergrond-informatie; weet je tenminste waar de ervaring vandaan komt:

december 2003: we zijn al enige tijd verliefd en dus doen we af en toe een beetje stom. Met als gevolg dat ik na een paar weken van licht bloedverlies en een aantal bloedonderzoeken wordt doorverwezen naar de gynaecoloog. Die was zo slim om een zwangerschapstest af te nemen,  die positief bleek. Echter op de echo was niks te zien, en hij vreest een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (ofwel: extra-uteriene graviditeit, EUG). Dus een dag later word ik opgenomen in het ziekenhuis en 24 uur later ben ik één eileider armer. Ik blijk verklevingen te hebben in m’n eileiders die de artsen wel gelijk verwijderd hebben.

oktober 2004: deze keer is het geplanned, maar ik heb zo’n onderbuikgevoel dat het weer niet goed is. De kans op herhaling na een eerdere EUG is 10x groter, dus we kunnen donder op zeggen dat het weer het geval is. Maar je hoopt toch van niet, maar de echo laat genoeg zien (nou ja in dit geval weer niets). De gynaecoloog vraagt, voor ze gaan opereren, aan me wat ze moeten doen, als het weer een EUG is. Ze geeft aan dat er voor ons andere wegen zijn om zwanger te worden, dus ik besluit dat ze m’n tweede eileider ook mogen verwijderen als het wel zo is. Littekenweefsel op je eileider is gewoon niet handig en nog een EUG kan ik gewoonweg niet aan. Ze vindt me dapper en 24 uur later ben ik dus m’n laatste eileider ook kwijt.

We houden onze kinderwens op on-hold, maar in 2005 begint m’n klok te tikken en zo beginnen we aan een traject waar echt niemand ons ooit op had kunnen voorbereiden. Overstimulatie, onderstimulatie, puncties, terugplaatsingen, cryo-preservatie; we hebben het wel een keer meegemaakt, maar in maart 2009 wordt het allermooiste meisje van de hele wereld geboren (ja zo objectief ben je als moeder). Toen ze twee jaar werd, besloten we opnieuw het IVF traject in te gaan, maar nu met de ervaring die we al hadden.

M’n blog zal zowel berichten van onze nieuwe behandeling(en) als ervaringen uit het verleden bevatten. Misschien heb je er iets aan of helemaal niet… Misschien ben je wel iemand die gewoon blog’s leest uit nieuwsgierigheid… Maar wie je ook bent of wat je hier ook doet: welkom.

Little miss IVF